Γιώργος Τζωρτζόπουλος

Στις μέρες μας πεμπτοφαλαγγιτισμό αφενός και πεμπτοφαλαγγίτες αφετέρου θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει την υπονόμευση, προπαγάνδα και δράση και στο εσωτερικό μιας συλλογικότητας τη συγκρότηση, λειτουργία και δούρεια παρεμβατική δραστηριότητα ομάδας προσώπων που επιθυμούν και μεθοδεύουν την αποδόμησή της, τη συρρίκνωσή της, τη διάσπασή της και τον αφανισμό της. Στον Εμπορικό Σύλλογο Αγρινίου και στο παρελθόν και όχι μια φορά επιχειρήθηκε να συγκροτηθεί και να δράσει 5η φάλαγγα. Σπάσαν τα μούτρα τους, μπροστινοί, πολιτικοοικονομικοί χορηγοί, προπαγανδιστικοί μηχανισμοί και σύσσωμος ο συρφετός του μαύρου μετώπου τους. Σπάσαν τα μούτρα τους γιατί βρήκαν απέναντί τους τις συλλογικές καταστατικές φάλαγγες των μελών του συλλόγου. Επιστρέφοντας όμως στο σήμερα, σε σχέση με τον Εμπορικό σύλλογο Αγρινίου, τα μέλη του και σε απόλυτη συνάρτηση με την Αρμαγεδωνική επίθεση που θα δεχτούν σύντομα, με κεφαλή πολιορκητικού κριού το παρασυλλογικό μόρφωμα που κυοφορούσαν, αποτελεί επιτακτικό καθήκον...

Εμείς που υπογράφουμε, μόνοι και αποκλειστικοί αποδέκτες της πρότασης του Πάνου , ομόφωνα την αποδεχτήκαμε και καθολικά ανταποκριθήκαμε. Εμείς που υπογράφουμε, συνταξιούχοι έμποροι, παλαιά μέλη του Εμπορικού Συλλόγου Αγρινίου Ο ΕΡΜΗΣ – 1911, για την πρώτη αυτή συνάντηση πληρούσαμε τα παρακάτω κριτήρια: Να είμαστε συνταξιούχοι, να έχουμε όλοι συνυπάρξει και συμπορευτεί σαν μέλη  Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου, σαν μέλη αυξημένης ευθύνης σε Προεδρεία του, σαν Αντιπρόσωποί του στην Ομοσπονδία, σαν μέλη Διοικητικού Συμβουλίου και Προεδρείων της Ομοσπονδίας, σαν Αντιπρόσωποι του Συλλόγου  μέσω της Ομοσπονδίας στην Συνομοσπονδία, κλπ. Δεχόμενοι την πρόταση, δεχτήκαμε και τη συλλογιστική της που έλεγε: συνταξιούχοι μεν αλλά ούτε κοινωνικά ούτε στην αγορά αόρατοι. Συνταξιούχοι μεν αλλά καθόλου ξεχασιάρηδες για τις ατελείωτες ώρες, μέρες, νύχτες, εξαντλητικούς διαλόγους, αντιπαραθέσεις, στράτευση στις αποφάσεις, πολιτικές και συνδικαλιστικές συγκρούσεις, συγκεντρώσεις, πορείες, κα...

Και στο συνδικαλιστικό χώρο των μικρεμπόρων - κυρίως σε αυτόν - και δυστυχώς  πλειοψηφικά υπάρχουν «οι εξωστρεφείς».  Υπάρχουν: από αυτούς άλλοι σαν χαλίφηδες και άλλοι σαν αυλικοί. Για την επιβολή, κυριαρχία και μακροημέρευση, καθαρής και συγκεκριμένης ιδεολογικοπολιτικής στόχευσης για την οργάνωση της κοινωνίας, τους επιβήτορες και τα υποζύγια. Υπάρχουν στα πλαίσια των παραπάνω ατομικές μωροφιλοδοξίες, Ναπολεόντειοι οραματισμοί, υπερφίαλοι αυτοθαυμασμοί και εγωκεντρικά καβαλικέματα καλαμιών που θα αποτελούσε τεράστιο, ολέθριο λάθος να ασχοληθεί και επικεντρωθεί κάποιος με αυτόν ή αυτούς, γιατί ασχολούμενος με το θάμνο θα χανε το δάσος. Ας επιστρέψουμε όμως στο τι πραγματικά κρύβεται πίσω από την εύηχη λέξη εξωστρέφεια με την οποία αυτοχαρακτηρίζονται και ευαγγελίζονται, και η οποία δεν είναι τίποτε λιγότερο από το προσωπείο για τον αχαλίνωτο νεοφιλελευθερισμό και τη θεοποίηση της ατομικότητας. Για τούτο όλους αυτούς θα τους βλέπει κάποιος: -  Να αβαντάρουν την αυτορρύθμ...

Η 17η του Νοέμβρη του 1973, η κατάληψη του Πολυτεχνείου, έχει πλέον μετά από 50 χρόνια, με τις λαϊκές αγωνιστικές δράσεις που την θυμίζουν μέχρι τα σήμερα καθιερωθεί σαν ένα από τα κορυφαία γεγονότα στην νεότερη ιστορία της πατρίδας. Δεν είναι δε καθόλου τυχαίο που ο λαός αυτή θεωρεί σαν καθοριστική των εξελίξεων για την πτώση της χούντας και αντίστοιχα τιμά, αδιαφορώντας παντελώς για τις δεξιώσεις στους κήπους του προεδρικού μεγάρου για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. 50 χρόνια όμως τώρα τα αιτήματα του Νοέμβρη του 1973 παραμένουν αδικαίωτα και προστάζουν αγώνες για να δικαιωθούν. Τα αιτήματα και τα συνθήματα δεν ήταν μόνο: κάτω η χούντα αλλά ήταν και: ψωμί – παιδεία – ελευθερία, ήταν: έξω οι Αμερικάνοι, ήταν: θάνατος στο φασισμό. Όλα αυτά τα χρόνια – πέρα από τις απαράδεκτες ατομικές περιπτώσεις που έστησαν καριέρες με αφορμή την τότε συμμετοχή τους – οι κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες που κυβέρνησαν τη χώρα κανιβάλισαν και ευνούχισαν τα αιτήματα της 17 ης του Νοέμβρη. Όλες και χωρίς ...

  Η άρνηση της ελληνικής κυβέρνησης, στην πρόσφατη ψηφοφορία στον ΟΗΕ, να στηρίξει το αίτημα ώστε να δοθεί, έστω και ελάχιστος χρόνος, για να σωθούν μωρά και μικρά παιδιά, ανήμποροι και άμαχοι δεν πρέπει να προκαλεί ξάφνιασμα και έκπληξη. Ούτε φυσικά το γεγονός ότι αυτό έγινε λίγες ώρες πριν το ξημέρωμα της 28ης του Οχτώβρη. Οι κυβερνητικές επιλογές δεν είναι καρπός απερισκεψίας αλλά απόλυτα συνειδητές αποφάσεις. Έχοντας επιλέξει πλευρά και όχθη η κυβέρνηση αποτελεί απόλυτα αφοσιωμένο υπηρέτη και υποστηρικτή της βαρβαρότητας και της κτηνωδίας, της φασιστικής Νέας Τάξης. Οι τεράστιοι κίνδυνοι για τη χώρα και τον ελληνικό λαό, απόρροια αυτής της δουλικής υποταγής της, την αφήνουν παγερά αδιάφορη.  Για αυτό αδίστακτη και αδίστακτα, αδιαφορεί για τις γενοκτονίες και εθνοκαθάρσεις λαών, τις ανθρωπιστικές κρίσεις, τις νεοαποικιακές κατακτήσεις, τους μυριάδες νεκρούς, τους σακατεμένους και τους ξεριζωμένους. Για αυτό:  γεμίζει τη χώρα με αμερικάνικες βάσεις θανάτου και ολέθρου...

  Βρώμικα συμφέροντα, βρώμικη προπαγάνδα, βρώμικες κυβερνήσεις, βρώμικοι σχολιαστές και αρθρογράφοι, βρώμικοι διεθνείς οργανισμοί και ενώσεις κρατών κλπ. όλοι αυτοί που σήμερα καταγγέλλουν τους παλαιστίνιους ενώ παρέχουν άλλοθι και στρατιωτική υποστήριξη στη φασιστική κυβέρνηση του Ισραήλ είναι οι θύτες, οι ένοχοι, και οι συνένοχοι του νέου μακελειού. Αυτοί - αρνούνται στους παλαιστίνιους να έχουν κράτους - κρύβονται πίσω από την επί δεκαετίες καθημερινή σφαγή και γενοκτονία τους - καταπατούν τα εδάφη τους, ισοπεδώνουν τα σπίτια τους, βεβηλώνουν τους τάφους των προγόνων τους - εποικίζουν την περιοχή τους - τους κρατούν ομήρους σε υπαίθριες φυλακές - τους στερούν υγεία, νερό, ρεύμα, φαί, μόρφωση - τους αποκλείουν από την εκδήλωση της θρησκευτικής τους πίστης στους ναούς τους - βομβαρδίζουν τις αλάνες που παίζουν μπάλα τα παιδιά τους - τα αφήνουν χωρίς πατέρα μάνα αδέλφια και συγγενείς - τα αφήνουν χωρίς ακοή μάτια χέρια-πόδια Αυτοί πάνω σε αυτό το λαό κυρίως και σε άλλους κατα περίσ...

Στη διαχρονική σκυταλοδρομία επιβολής και επέκτασης του εργασιακού αρμαγεδώνα που χαλκεύουν οι κυβερνητικές πλειοψηφίες - όλες μα όλες και χωρίς εξαίρεση - για πάρα πολλά χρόνια τώρα, είναι γεγονός δυστυχώς ότι δεν βρήκαν τις αντιστάσεις και τις αντιδράσεις, που θα ακύρωναν τις προθέσεις τους και θα απέτρεπαν τους σχεδιασμούς τους. Σε αυτή τη διαδρομή της εργασιακής βαρβαρότητας και του μεσαιωνισμού για τους εργαζόμενους, ενδιάμεσος αλλά όχι τελικός σταθμός ήταν και ο νέος νόμος της κυβέρνησης του 41% που  καλπονοθευτικά έχει βοναπαρτικές εξουσίες στο κοινοβούλιο για άλλον έναν έξαλλο και ανθρωποκτόνο νόμο ενάντια στον εργαζόμενο προς όφελος του εκμεταλλευτή του. Και το έκανε πράξη στις 21/10 2023 με το νέο εργασιακό έκτρωμα της. Ηταν επίσης βέβαιο ότι η απεργία τμήματος των εργαζομένων και οι αντίστοιχες συγκεντρώσεις δεν θα μπορούσαν να αποτρέψουν την ψήφιση του νέου νόμου. Μακριά από μένα κάθε σκέψη που οδηγεί στη μοιρολατρία και την αδράνεια παραμένω φανατικά στην άποψη ότι καν...

Σε σχέση με τη δολοφονία του Αντώνη στο λιμάνι του Πειραιά δεν με ξάφνιασε : - Η κτηνωδία των δολοφόνων του, γιατί ξέρω ότι υπάρχουν και ανάμεσά μας κυκλοφορούν, ανθρωπόμορφα κτήνη και λυκόσκυλα της εργοδοσίας. - Η εμετική δήλωση, του υπουργού Βαρβιτσιώτη, γιατί ξέρω ότι τέτοιοι ήταν είναι και θα είναι οι πολιτικοί υπηρέτες και τα τσοπανόσκυλα της οικονομικής ολιγαρχίας και του καπιταλιστικού συστήματος. - Η υποκρισία και ο φαρισαϊσμός του πρωθυπουργού Μητσοτάκη γιατί ξέρω ότι δεν είναι κάποιος ανόητος που δεν γνωρίζει ποια και ποιών πανιά φουσκώνει η εφαρμοζόμενη πολιτική του. - Το λιμενικό, π ου έλειπε από το λιμάνι του Πειραιά, δεν είδε, δεν άκουσε και άφησε το πλοίο να φύγει. Ε! λοιπόν ναι και αυτή η δολοφονία δεν με ξάφνιασε ούτε και οι άλλες που θα ακολουθήσουν - όσο φρικαλέες κι αν είναι θα με ξαφνιάσουν γιατί ξέρω : Ο τι θέλει πολλή δουλειά ακόμα για να γίνει κυρίαρχη κοινωνικά η αντίληψη ότι το πρόβλημα του διπλανού μου είναι και δικό μου πρόβλημα. Θέλει πολλή και κάθε μέρα δο...

Η οικογένεια του, οι συγγενείς, οι φίλοι και οι σύντροφοι του με βαθιά θλίψη αποχωρίστηκαν το Θανάση. Ενας χωρισμός αιφνίδιος που καθιστά το γεγονός πιο οδυνηρό και απαιτεί πιο πολύ κουράγιο η διαχείριση του. Το ξάφνιασμα  και η λύπη επίσης διαπέρασε και αποτυπώθηκε στα σχόλια και τις αντιδράσεις των πολλών που τον γνώριζαν λιγότερο ή περισσότερο και των πάρα πολλών που τον είχαν ακουστά. Δεν είναι στις προθέσεις μου και δεν έχω και δικαίωμα να γράψω τη βιογραφία του να εξάρω πτυχές του βίου του που ωραία και ανθρώπινα τα τόνισαν πάρα πολλοί με τη γνωστοποίηση του θανάτου του. Είναι χρέος μου όμως να πω το δικό μου αντίο στο Θανάση Αλεξάκη που η μεταξύ μας σχέση από την πρώτη συνάντησή μας και μετά, διαμορφώθηκε και στέριωσε για δεκαετίες μέχρι και ανήμερα του θανατηφόρου οργανικού του περιστατικού. Μία σχέση που η ταύτιση των απόψεων ή και όχι, όπως και οι συμπορεύσεις είχαν συνδικαλιστικά, κοινωνικά, αυτοδιοικητικά και πολιτικά ένα στόχο να γυρίσει ο τροχός για να συντριβεί το σύ...

Αντί προλόγου μερικές επισημάνσεις.  Χωρίς καμία πρόθεση να υπερασπιστώ την ΠΑΕ της ΑΕΚ και το μεγαλομέτοχο της, δεν μπορώ να αγνοήσω ότι η Νέα Φιλαδέλφεια που έχει ταυτιστεί με την ΑΕΚ, έχει ταυτιστεί με ξεριζωμένους πρόσφυγες, ανθρώπους που χάσανε τα πάντα και καταστράφηκαν εξαιτίας της πολιτικής τυχοδιωκτισμών και γεωπολιτικών παιχνιδιών των ευρωπαίων διπλωμάτων.  Είναι γνωστό επίσης πως ο μετανάστης, ο πρόσφυγας αποτελεί παράσιτο, πρόβλημα και αγκάθι για τους πιστούς της καθαρότητας της φυλής και τους υπερπατριώτες. Να μην ξεχαστεί επίσης ότι η ποδοσφαιρική ομάδα της ΑΕΚ και κομβόι φιλάθλων της πήγε και έδωσε φιλικό αγώνα στη βομβαρδισμένη Γιουγκοσλαβία, συνοδευόμενη μάλιστα από το Μανώλη Γλέζο, έναν άνθρωπο παγκόσμιο σύμβολο για την αντιφασιστική και αντιναζιστική του δράση, ο οποίος ο οποίος μάλιστα μετά από αυτό δήλωσε ότι από σήμερα είμαι ΑΕΚ. Ας επιστρέψουμε στις 7/8 του 2023. Ένας νεκρός, κάποιοι σοβαρά τραυματίες, άλλοι χτυπημένοι, εκατοντάδες τρομοκρατημένοι, αρκετ...

Παιδικές αναμνήσεις ξύπνησαν, δεκαετίες πίσω, τότε που τα παιδιά ήθελαν να γελάσουν, οι γονείς να τα έχουν κοντά τους, να τα βλέπουν να γελούν και να γελούν κι αυτοί παρέα. Τότε που η οικογένεια, με στραγάλια και πασατέμπο, πήγαινε το Σαββατόβραδο να δει παράσταση του Καραγκιόζη. Ήταν τότε που κάθε παράσταση ξεκινούσε πάντα με τον Καραγκιόζη να παρουσιάζει τα παιδιά του: τον Κολητήρη, τον Κοπρίτη, τον Πιρικόκο  και να τους ζητάει να καλωσορίζουν τους θεατές της παράστασης τους.  Αυτές τις θύμησες μου ξύπνησαν πάλι σήμερα οι επικεφαλής των συνδυασμών σε δήμους και περιφέρειες, όταν κάθε μέρα ή μέρα παρά μέρα παρουσιάζουν εναγκαλισμένοι τους υποψηφίους για τις αυτοδιοικητικές εκλογές του Οκτώβρη. Δεν το κρύβω ότι στην αρχή και με τα πρώτα γέλασα αρκετά. Στη συνέχεια όμως άρχισα να ξενερώνω και στο τέλος αναγούλα με αυτές τις παραστάσεις.  Θυμήθηκα ότι έχω ντάνες χαρτόκουτα με μπιλιετάκια, πολυτελέστατα φυλλάδια βιογραφικών, έντυπες καταχωρήσεις εφημερίδων, αυτόβουλες πληροφ...