Γιώργος Τζωρτζόπουλος

Η 17η του Νοέμβρη του 1973, η κατάληψη του Πολυτεχνείου, έχει πλέον μετά από 50 χρόνια, με τις λαϊκές αγωνιστικές δράσεις που την θυμίζουν μέχρι τα σήμερα καθιερωθεί σαν ένα από τα κορυφαία γεγονότα στην νεότερη ιστορία της πατρίδας. Δεν είναι δε καθόλου τυχαίο που ο λαός αυτή θεωρεί σαν καθοριστική των εξελίξεων για την πτώση της χούντας και αντίστοιχα τιμά, αδιαφορώντας παντελώς για τις δεξιώσεις στους κήπους του προεδρικού μεγάρου για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. 50 χρόνια όμως τώρα τα αιτήματα του Νοέμβρη του 1973 παραμένουν αδικαίωτα και προστάζουν αγώνες για να δικαιωθούν. Τα αιτήματα και τα συνθήματα δεν ήταν μόνο: κάτω η χούντα αλλά ήταν και: ψωμί – παιδεία – ελευθερία, ήταν: έξω οι Αμερικάνοι, ήταν: θάνατος στο φασισμό. Όλα αυτά τα χρόνια – πέρα από τις απαράδεκτες ατομικές περιπτώσεις που έστησαν καριέρες με αφορμή την τότε συμμετοχή τους – οι κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες που κυβέρνησαν τη χώρα κανιβάλισαν και ευνούχισαν τα αιτήματα της 17 ης του Νοέμβρη. Όλες και χωρίς ...

Τότε είχαμε δικτατορία. Σήμερα έχουμε πανδημία. Τότε, τώρα, πριν και ενδιάμεσα ο λαός στενάζει. Πριν από τότε, τότε και μετέπειτα η μεγαλοαστική τάξη, υπερασπίζονταν με κάθε τρόπο τα συμφέροντα της. Κοινοβουλευτικά η σιδερόφραχτα, δεν είχε, δεν έχει αναστολές και ενδοιασμούς, για να μην κλονιστεί η κυριαρχία της.  Σε μια ομιλία μου το 2008 είχα πει ότι τα συνθήματα του Πολυτεχνείου ψωμί-παιδεία-ελευθερία-υγεία απαιτούν δικαίωση. Όταν τελείωσα, μου είπε κάποιος «κακώς πρόσθεσες την υγεία». Του απάντησα «καλώς την πρόσθεσα, γιατί έτσι υπερασπίζεσαι και πραγματικά τιμάς το μήνυμα του». Πίστευα και πιστεύω ότι οι λαϊκοί αγώνες, οι εξεγέρσεις, οι ξεσηκωμοί, η μοναδικότητα τους, η αξία τους, το μήνυμα τους δεν κινδυνεύουν μόνο από το μίσος και τους αφορισμούς των αντιπάλων τους αλλά και από την ένταξη τους στο επετειακό χρονολόγιο της κανονικότητας του «αγωνιστικού» καθήκοντος. Το μήνυμα του Πολυτεχνείου δεν το υπερασπίζεσαι, όταν μετράς τα λόγια και τις αντιδράσεις σου, απέναντι σε όσου...