Τότε ήταν 17 Νοέμβρη του 1973. Σήμερα είναι 17 Νοέμβρη του 2020.
Τότε είχαμε δικτατορία. Σήμερα έχουμε πανδημία. Τότε, τώρα, πριν και ενδιάμεσα ο λαός στενάζει. Πριν από τότε, τότε και μετέπειτα η μεγαλοαστική τάξη, υπερασπίζονταν με κάθε τρόπο τα συμφέροντα της. Κοινοβουλευτικά η σιδερόφραχτα, δεν είχε, δεν έχει αναστολές και ενδοιασμούς, για να μην κλονιστεί η κυριαρχία της. Σε μια ομιλία μου το 2008 είχα πει ότι τα συνθήματα του Πολυτεχνείου ψωμί-παιδεία-ελευθερία-υγεία απαιτούν δικαίωση. Όταν τελείωσα, μου είπε κάποιος «κακώς πρόσθεσες την υγεία». Του απάντησα «καλώς την πρόσθεσα, γιατί έτσι υπερασπίζεσαι και πραγματικά τιμάς το μήνυμα του». Πίστευα και πιστεύω ότι οι λαϊκοί αγώνες, οι εξεγέρσεις, οι ξεσηκωμοί, η μοναδικότητα τους, η αξία τους, το μήνυμα τους δεν κινδυνεύουν μόνο από το μίσος και τους αφορισμούς των αντιπάλων τους αλλά και από την ένταξη τους στο επετειακό χρονολόγιο της κανονικότητας του «αγωνιστικού» καθήκοντος. Το μήνυμα του Πολυτεχνείου δεν το υπερασπίζεσαι, όταν μετράς τα λόγια και τις αντιδράσεις σου, απέναντι σε όσου...